Hoxe é o Día das Letras Galegas.

Por Rafael Lema

Coñecín a Lois Pereiro no mundo urbano coruñés e compostelano dos fanzines e os concertos a principios dos noventa. O seu irmán cantaba en Radio Oceano, eu era manager do noso grupo local de rock, co que fixemos en cinco anos ducias de bolos por toda Galicia. E sobre todo, o noso amigo común Arturo Regueiro dirixía o fanzine Das Kapital onde Lois era asiduo colaborador.

Asi que coñecín de primeira fonte os seus relatos publicados nesta revista compostelana en 1989 e 1990. Nunha ocasión falamos nun concerto sobre as nosas viaxes a Alemania en 1987, a cultura alemana, e tamén do noso prezado Alemán de Camelle de quen Arturo publicara unha foto en Valiundez, cando eramos moi poucos os que tratabamos ó artista camellán. Os dous daquela publicabamos algunas cousas en Dorna, os primeiros poemas que lin de Lois. Outro dia vin a Lois tras a presentación dun número de Luzes de Galizia, onde colaborabamos algúns poetas da costa por mediación de Rivas que nos levaba ata Sada no seu lexendario e mallado Renault cinco.

Doume Lois revistas que aínda teño. Ven a Carballo a dar un recital colectivo. Logo, Arturo Regueiro co que estiven bastante unido tres ou catro anos, e nos axudou a botar en marcha a nosa folla poética Blas Espin en 1992, un día díxome que Lois estaba moi mal, que lle quedaba pouco. E deixoume en Vimianzo unha caixa de fanzines dos que eles facian, Das Kapital, Anima+l, Valiundiez, para que lles dese saida.

Arturo pediume que os repartira pola costa, que lles quedaran moitas e xa deixaran de publicalas. Polo menos que se leran. Iso fixen, en memoria de Lois. Aínda me quedan un cento delas, e agora abríndoas de novo en Ponte do Porto este día das letras e lendo os relatos de Lois rindo o meu calado homenaxe o poeta, e os amigos daqueles tempos de fanzines e concertos. Un pouco todos nos sentimos representados polo ferido vate nihilista e underground.

O doente Lois, a quen non vin nos últimos anos da súa vida, foise, sentiu a necesidade de ser outro, acompañando ós anxos nas súas roldas nocturnas, levando aquelas textos cheos de dor, mestas atmósferas, onde dicía que “o medo é un virus”. Un relato de Lois publicado en Das Kapital no verán de 1989 remataba cunha frase curta, metálica, pero onde abrolla a rosa da esperanza: “Enton, sen máis, sintiu a necesidade de ser outro”.