Image
 

O 21 de marzo é o día internacional da Poesía, e nos queremos celebrar esta data, que coincide co solsticio de primavera, do mellor xeito que se nos ocorre, con poemas de Xosé Manuel Lema e Carmen Castejón.


Image

“O neno dos ombros caídos”

Quero que viva no teu ventre,
o meu rostro de neno,
coa mirada limpa, sen rupturas,
e aqueles cabelos rebeldes.

Aínda que pasaron décadas,
para aquel cazador de píntegas,
aínda que perdín batallas
entrégote con orgullo o meu pasado.

Porque conservo fotos descoridas,
do neno dos ombros caídos,
de versos que cubrían os xoguetes de plástico,
no faiado dos soños furtivos.

Para sempre, o neno está conmigo,
e o seu corazón pálido de outono,
para sempre, co seu sorriso,
acompáñate neste duro camiño.

Xosé Manuel Lema
 (poema incluído na antoloxía De Pondal ao Batallón Literario)

Image

“O CANTO XALLEIRO”

Mentres o mediodía avanza en Santa Comba
co peito aberto e a ollada poderosa,
as máquinas traballan sen falar coa alameda,
as árbores súan con garavata de cemento.

Que pensarán aqueles pioneiros que te amaron,
fora en Santa Catalina, Castriz, mesmo Freixeiro,
todos levan escritos no seu sangue
o marmurio gozoso do río Xallas.

E levas no teu adn, forza de arrieiro,
ruído de vapor que se escoita lonxano,
levando os teus fillos, entre bágoas tráxicas,
rumbo a patrias onde fixeron as súas casas.

A historia próspera dos mineiros. Tempos do wólfram,
dos versos que supuraban nas entranas de Varilongo,
cazados polo ilustre Pepe de Xan Baña,
dos debuxos de Atomé, dos irmáns Amigo, os seus pentagramas.

E os nebulosos ollos de vaca, símbolo total,
sen escudo nin bandeira,
que acompañan a túa existencia,
en aldeas eternas, fontes de grandeza.

Da memoria da auga no rodicio do muiño,
dos moradores do vento, na esbelta Trastámara,
vixiantes das torres de Randufe,
dos corvos pondalianos apousanos no teu lombo.

As corcheas e as regueifas saltan polo campo da Feira,
coa batuta amistosa do mestre Ferrero,
e baila orgullosa, ¡Santa Comba!, con traición de orquestras,
con son de banda e traxe de estrelas.

Con recendo a feitizo e noite meiga,
con paixón do cabalo desbocado polas túas pradeiras,
observo o andar do reloxo de area,
deste país que se agocha detrás da néboa.

Xosé Manuel Lema

Image

Declaración patética

Estou soa e noméoche.
As miñas voces derrúbanse
por desgaste de sílabas
nun prego próximo
renacentista en fusas
onde ás veces evítome.

Non  che vivo distante.
¿Para que o eufemismo?
Non hai combate capaz
de lograr o triunfo
con visibles maiúsculas
que me ofrece o teu acceso.

Non se como dicirche
que este impulso poético
– grítao como queiras –
sen pretensión regulada
rubrica os meus desexos
de lembrarche sempre.

Non quero preguntarme
sobre o vento que chega
si o seu sabor a triste
é que non voltas esta noite de celos,
de estrañeza sensible.

Freconto a lumieira
onde hai un drama tráxico:
o teu rostro consagrado
no cristal que agarda
pois non amence dentro.

Tan lonxe e tan nunca.
E tan talvez mañá
abrazando ditongos.
Mordéndome os beizos
rilará a túa herba
descendida no leito
no cal xazgo amante.

Ámoche si.
Unha confirmación
da cor que dubidabas.
Unha musculatura
toda tracción en fuste.
Agora hai uns brazos
sabedores de tempo.

Ámoche , é o meu deber
despois de molestarche
con estes sinvivires.
Só espero que volvas para poder crermo
e ser toda saliva.

Non sabes que navego
sufocando gaivotas
nos meus lindes escuros.
As sabas inquietas
non concilian o soño
por exceso de acoso.

Desde que o te fuches
xa non espero estacións.
Que me importa a choiva
ou as flores cambiantes,
si xa non teño tempos?
Comícheste as miñas horas.

Este ser vertebrado
non sabía de amores
nin do risco de cheirarche.
E agora padecendo
de ruptura lingüística
morro por usarche
atormentada en pel.

Volve para as miñas fames,
para os meus ollos,
para as miñas mans,
para a miña boca,
Volve porque me sofre
o espazo de corpo
a embocadura mesma ,
que só abrigas ti.

Carmen Castejón